Een rood lampje in mijn dashboard
Een rood lampje in mijn dashboard. Dat is geen goed teken. De meter van het koelwater staat ook wel erg hoog. Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel naar Lieke, die achter mij rijdt. Eigenlijk zou Lieke helemaal niet meegaan naar het optreden met Inke en Jasper, maar haar uitje was in het water gevallen en zodoende kon ze alsnog ons vergezellen.
Aangezien Nilda uit Brazilië ook het concert wilde bijwonen, waren we genoodzaakt om met twee auto’s te rijden. Mijn Kangootje mag vanwege zijn grijskentekengedrag maar één medepassagier vervoeren. Ondanks dat ik in het verleden weleens staande ben gehouden met een derde persoon aan boord, schuilend achterin – en ik zonder dat deze persoon was opgemerkt mijn weg mocht vervolgen – was dat vandaag niet echt mogelijk met de niet al te kleine Nilda of mijn zwangere liefje.
Pech onderweg
Terwijl ik dus in mijn achteruitkijkspiegel keek, zag ik een grijze rookpluim achter mijn auto hangen. Meteen heb ik de auto langs de kant gezet. Dit was geen moment te laat, want de rook kwam nu ook uit mijn motorkap. Snel laadde ik al mijn spullen over in de auto van Lieke. Wat een geluk dat mijn engel er was om mij uit deze penibele situatie te redden. Ik wil niet denken aan de mogelijkheden die zich hadden kunnen voordoen als zij niet achter mij reed.
Ondertussen belde zij Route Mobiel, die de auto zou wegslepen en een vervangende auto zou regelen. De Kangoo werd de volgende dag naar mijn garage gesleept, waar hij ook op dezelfde dag al was ingepland voor een grote beurt en APK-keuring.
De diagnose: einde van een tijdperk
Mijn garagemannetje wist mij te melden dat de thermostaatslang was afgebroken. De gevolgen hiervan konden pas na de reparatie worden overzien, maar met 263.000 km op de teller en de grote beurt in combinatie met een kapotte kilometerteller, zouden de kosten dusdanig oplopen. En dan kon er ook nog van alles beschadigd zijn door de gescheurde slang: koppakking en dergelijke. Kortom, we gaan maar op zoek naar een ander vervoersmiddel. Tijd om afscheid te nemen van mijn lieve, trouwe Kangootje met zijn mooie snuitje.
De eerste ontmoeting
Het is deze maand precies tien jaar geleden dat ik samen met mijn pa naar de garage in Haaksbergen ging om mijn allereerste autootje te kopen. Ik wilde wel een tweedehands Volvo (haha), maar mijn ouwe wist me te overtuigen dat een nieuwe bestelauto voor mij de beste optie was. Het werd mijn rode Kangoo, mijn brandweerauto.
Ik kon er lekker al mijn spulletjes in kwijt en had een grijs kenteken. Een mooie autoradio met cd-wisselaar erin en ik was helemaal in de zevende hemel. Door de speakers schalde de door mij speciaal gecomponeerde ode Kangoo Taxi Home. Wat een verschil met daarvoor, de tijd dat ik me met fiets en trein verplaatste. Ook hoefden medemusici niet meer helemaal om te rijden om die Buursen met zijn Rhodes, Korg M1, te grote mixer en speakers op te halen. Daar was sowieso minimaal een stationwagen of bandbus voor nodig. Ik kon mezelf verplaatsen, onafhankelijk. En met een auto waar alleen ik in gereden had.
Eerste ongelukjes
Al bij mijn eerste optreden werd ik met de duistere kanten van het hebben van een auto geconfronteerd. Onervaren als ik was, stond ik bij Hotel Okura in Amsterdam en wilde ik zo dicht mogelijk bij de lift parkeren. Tja, naar beneden de afrit af was geen probleem. Maar ja, dan weer achteruit omhoog terug…
O jee… daar ging ik. Eerst met volle vaart (want ja, dat ding moest wel omhoog, hè) tegen een paaltje, en daarna nog verder omhoog – boem – tegen een geparkeerde auto. Ik heb netjes een briefje onder de voorruit gedaan en de schade afgerekend. Na deze kennismaking met schadegevalletjes heb ik nog met heel veel plezier stad en land afgereisd. En er zijn nog wel een paar paaltjes en parkeergaragerailingen die de brandweerkus in hun profiel meedragen.
Een decennium vol herinneringen
Vanaf deze ontgroening hebben we samen het nodige beleefd. Alle theaters, kastelen, van het Rijksmuseum tot de Amsterdam Arena. Alle zalencomplexen en schouwburgen, te veel om op te noemen. Mijn Kangootje is overal geweest. Volgestouwd met mijn Rhodes en andere keys, speakers, versterkers, contrabassen, drumstellen, toeters (sax, trompet, trombone). Menig verhuizing was ik aan de beurt om mijn volumineuze auto in te zetten.
Maar nu is het zover: tijd om afscheid te nemen. Vanmiddag zal hij bij mijn garage worden weggehaald om waarschijnlijk voor de export ergens in een land in den vreemde zijn diensten te verlenen.
Dankbaar afscheid
Het ga je goed, Kangootje. Ik ben je zeer dankbaar voor al die tijden die we samen hebben doorgebracht en je me veilig overal naartoe vervoerde. Ik heb van je genoten. Misschien heb ik je een beetje uitgewoond en je hebt wat littekens gekregen door de jaren heen – sorry daarvoor. Maar ik was verguld van trots om in je te mogen rijden en op een optreden aan te komen waar louter Audi’s, Mercedessen en Jaguars geparkeerd stonden. Je misstond daar in mijn ogen nooit.
Ik zal je missen.