0
audiobiografieDedications

muziek luisteren door de jaren heen.

By december 29, 2008 september 7th, 2017 No Comments

Afgelopen maandag of dinsdag, de afgelopen dagen dagen leef ik zonder agenda, zat ik beneden in mijn luie stoel, met een heerlijk kopje cappuccino, voor mijn nieuwe speeltje de squeezebox om een muziekje te draaien. Ik had lekker de tijd voor mijzelf, Lieke lag nog een tukkie te doen in afwachting van ons nieuwe kleine wondertje dat een dezer dagen ons gezin doet uitbreiden.

Ik scrolde door mijn gedigitaliseerde platen/cd collectie, die ik luxe via mijn mediacentre kan bedienen , en zodoende duizenden albums op commando kan oproepen. Het lastige is soms wel , wat ga ik opzetten? Met zoveel muziek tot je beschikking kan je soms door de bomen het bos niet meer zien. Ik kan me nog herinneren dat ik vroeger in eerste instantie platen op cassettebandjes opnam, dat lag in het budget van mijn zakgeld. Vanaf mijn 12de kocht ik wekelijks 1 voorbespeeld bandje van Bart Bijleveld die me met de belangrijkste jazzplaten kennis liet maken. Zelf ging ik op mijn fiets en later liftend naar de bibliotheek van Enschede om daar elke keer 6 langspeelplaten te lenen om te tapen. Ik had een blauw stereosetje, lees radiocassetterecorder van Panasonic gekregen voor een van mijn verjaardagen met losse speakertjers. Die hingen hoog aan de muur, tot ergernis van mijn zus in de andere kamer die menigmaal s‘avonds laat op de deur bonkte om het geluid te doen dimmen.

Later kreeg ik van mijn oma een pick up waar ik mijn kleine vinylcollectie op kon draaien, En ook kan ik mij nog een walkman herinneren, eerst een simpele en later eentje van Sony waar een stereo microfoontje opzat, zodat ik opnames van lessen en concertjes kon maken. Tegen die tijd had inmiddels de cd speler al zijn intrede gedaan, beschikte ik ook over meer kennis en geld om die nieuwe schijfjes te kunnen kopen. En vanaf begin jaren 90 werd de sony walkman vervangen door de minidisc speler. Dat was zeer bijzonder apparaat, bandartiesten maken nog steeds gebruik van deze platte vierkante schijfjes omdat deze schokgevoelloos zijn. Kortom had ik inmiddels zoveel muziek verzameld, maar dan wel op al die verscheidende media, om gek van te worden. Mijn studentenwoning lag dan ook met enige regelmaat (of met enige regelmaat juist niet) bezaaid met, discs, platen , bandjes en md-schijfjes, die dan eens in de zoveel tijd werden opgeruimd. Dus dit nieuwe apparaat om bij al mijn muziek te kunnen is dan ook een zeer aangename oase van rust, beneden in de woonkamer geen muur vol met kasten met allerlei prachtige muziek, die staan allen op zolder. De squeezebox voelt dus als een vaatwasser in de zin van opgeruimdheid.

Daar zat ik dus beneden in de woonkamer. Even tijd voor mezelf, een muziekje luisteren. Wat zal het vandaag worden? Ik had zin in Freddie Hubbard. Zoals wel vaker, per slot van rekening staan er op mijn I-pod die ik altijd mee heb om bijvoorbeeld in de auto te luisteren zeker wel 12 a 15 cd’s van Hubbard en ook nog wel een paar waar hij op meespeelt. En mijn eerste jazzplaten, die ik uit de uitleenbiobletheek te Haaksbergen leende waren , Oscar Peterson, we get request (nog steeds 1 van mijn favouriete Peterson platen, de laatste studioopnames met het befaamde trio met Ray Brown en Ed Tighpen) Oscar Peterson en Freddie Hubbard, face to face, en Freddie Hubbard Super Blue. Die laatste plaat had ik op een bandje die ik lange tijd kwijt was, met Kenny Barron op rhodes Jack de Johnette, Ron Carter Hubert Laws en Joe Henderson, en ook George Benson was van de partij in 1978. Jaren heb ik naar deze bewuste plaat lopen zoeken sinds mijn verloren gaan van mijn bandje. Sinds een jaar of 2 is hij eindelijk op cd uit, met alternative tracks, iets wat tegenwoordig te vaak gedaan wordt. Wat mij betreft doet dit afbreuk aan het magische wat een eindproduct heeft. Ik hoef toch ook niet alles mee te maken inclussief koffiepauze en gevloek als iets niet lukt bij de slager, als ik een biefstukje haal? Laat mij gewoon lekker van het eindresultaat genieten.

Maar goed, het zij zo, ik heb de schijf tenminste aan mijn collectie kunnen toe voegen. Ik wilde dus Hubbard gaan draaien ,maar welke. Ik zat me te bedenken wat ik eigenlijk de mooiste Hubbard plaat vind. Een van eerder genoemde? of live at the NSJF 1980 met Billy Childs, David Schnitter, Larry Klein (man van Jony Mitchel) en ene SinClair op drums, misschien de verloren oom van Bonnie? Of the body and Soul met de eerste arrangementen van Wayne Shorter voor orkest? of red Clay met Hancock? of alle bijzondere plaatjes van Herbie waar Freddie een belangrijke rol op spelt vanaf Hancock’s debuut, Takin’of? De VSOP periode waar het befaamde Miles Davis quintet zonder Miles maar met Freddie hun eigen repertoire speelde? Of Mistral met Erskine, George Cables, Art Pepper? ook zo’n plaat die niet meer te vinden is, op internet vond ik alleen een hele slechte recensie , commerciële potpourri. Zeker weer zo’n gefrustreerde muzikant die alleen nog verhaaltjes mag schrijven. Of Poalr AC met Betcha by Golly, Wow en people make the world go round. Of de magische plaat met Oliver Nelson the blues and the abstract truth , een van Hubbards favourite. Met Bille Evans en Eric Dolphy.

De platen met Coltrane leende ik ook een keer uit de bieb, met de gedachte, ik ben dol op Hubbard en op Trane bij Miles en zijn platen Soultrane ed. Maar met deze dubbel lp in huis, raakte ik toch een beetje in de war. Waren dit mijn muzikale voorbeelden? Ik begreep niets van die plaat. Ik besloot dat mijn keuze een favoriete plaat uit te zoeken een onmogelijke was. Een mening is zo subjectief en in mijn geval onderhevig aan sentiment. Maar wat een oeuvre. Ik zag hem op mijn 15de in de Tor , een magistraal concert. Een van de meest magische momenten in mijn leven. Ik zat op zo’n afstand dat ik hem had kunnen aanraken. Vanaf die avond wist ik het zeker, Ik wilde net zo piano kunnen spelen als Freddie trompet. Ik ben mijn dromen achterna gegaan, ben wie ik ben , maar zou nooit een Freedie Hubbard kunnen zijn, hij was uniek.

En uitgerekend op deze dag , dat ik dus bewust door zijn ontelbare platen zoef, en me de ultieme plaat probeerde voor te stellen, hoorde ik achteraf dat hij is overleden. Freddie is niet meer. Weer een grote inspiratiebron is niet meer stoffelijk op deze planeet. Freddie , ontzettend bedankt voor al je fantastische platen en momenten die ik met je heb mogen beleven. Ik zal mijn best doen je muzikale ziel hier op aarde door te geven aan nieuwe generaties, opdat wij nooit mogen vergeten wat voor een bijzondere musicus jij was.

Author michiel

More posts by michiel

info@michielbuursen.nl