No Results Found
The posts you requested could not be found. Try changing your module settings or create some new posts.
Als puber raakte ik verslingerd aan de jazz, naast klassieke muziek, die mij tot mijn tienerjaren de liefde voor de muziek heeft gebracht. 1 van de momenten die me altijd bij zal blijven, is een repetitie bij Torsten, de bassist van 1 van mijn jazz ensembles. Hij draaide een langspeelplaat van Monk. Een pianist die allemaal eigen werk vertolkte. En wij speelden enkele van zijn stukken.
In de muziekgeschiedenis tussen alle grootheden, componisten, maestro’s en virtuozen zijn er altijd een paar die op de 1 of andere manier van de buiten category zijn. Die hun eigen plek opeisen. Naast alle kenmerken van de andere invloedrijke en meesterlijke smaakmakers van het muzikale speelveld. Die zo eigenzinnig authentiek en onnavolgbaar zijn. Thelonious Sphere Monk was er daar 1 van. Opgroeiend te midden van de pioniers van het bebop tijdperk, voegde hij iets toe waarmee hij tijdloos was en is. Wars van alle conventies, dogma’s en stijlen. Zijn melodieën overstijgen de horizontale en verticale manier van denken. Zijn harmonische vondsten reiken verder dan de standaard sequensen. Hij werkte samen met alle grote der aarde uit die tijd. En maakte ook mensen groot met het vertolken van zijn composities. Soms, recht, bonkig en hoekig, dan weer lyrisch, melancholisch. Dynamisch en contrastrijk. Alle kleuren vind je in zijn muziek terug.
Zijn compositie Round Midnight stond midden jaren 80 weer helemaal in de belangstelling. In 1987 verscheen de gelijknamige film, met in de hoofdrol geen acteur maar jazz saxofonist Dexter Gordon. En de muzikale eindverantwoordelijke was niemand minder dan Herbie Hancock. Mocht je de film nog niet kennen, zeker een aanrader.
Een andere bijzondere documentaire/film volgt een tijd lang de componist eind jaren 60. De titel draagt tevens de naam van 1 van zijn composities. Straight No Chaser.
Vele musici zijn door hem geïnspireerd.Er zijn talloze homages van vermaarde musici. En er is een hele prestigueze Amerikaanse jazz award naar hem vernoemd. Deze is door collega’s en oud medestudenten van mij aan het Hilversum’s conservatorium gewonnen, namelijk Jesse van Ruller en Michiel Borstlap. Als jonge componist ben ik door het genie Monk geïnspireerd geraakt, en componeerde een blues in de “geest” van hem. Dit eigen werkje heb ik tijdens mijn toelatingsexamens in Enschede (vooropleiding) en het conservatorium in Hilversum gespeeld. Het eerbetoon is ook terug te vinden op mijn trio album “Awakenications”. De compositie is getiteld: Alias Monk. Vandaag is het 100ste geboortedag van Thelonius Monk.
lees hier meer over andere leermeesters en het album Awakenications
The posts you requested could not be found. Try changing your module settings or create some new posts.
Hieronder vind je alle blogs die met de verhalen achter Qubic Music.
Man in pak. Begin jaren 90 leerde ik JD Walter kennen. De eerste keer dat ik hem zag was in het...
Qubic Music. Een samenwerking tussen geluidstechnicus Jasper Bom en musicus Michiel Buursen....
Begin jaren 90 leerde ik JD Walter kennen. De eerste keer dat ik hem zag was in het oergezellige maar oude vervallen barak van het Hilversums conservatorium op de Groest. Ik zat koffie te drinken en zag een jongeman keurig netjes in pak met aktetas binnenkomen. Hij sprak me aan in het Engels. Hij bleek speciaal voor de vocalist Deborah Brown naar Nederland te zijn gekomen.Hij zou een jaar bij haar gaan studeren. We hebben een tijdje over van alles en nog wat gekletst. Ik zag hem daarna geregeld in Hilversum en toen er plek kwam in mijn toenmalige studentenwoning, stelde ik voor dat hij daar kon komen wonen.Zo geschiedde.
Hij had niet veel spullen,een 19 inch rack en ik meen een Roland versterker. Hij at graag Amerikaanse pindakaas en hele lekkere pancakes, die hij in de American foodstore in Hilversum kocht.
We maakten samen veel muziek.
Studeerden veel samen. Ik begeleide hem geregeld bij Deborah thuis tijdens de zeer bijzondere lessen. Hij was in de States opgeleid als ieder andere instrumentalist die jazz studeert.Een zeer bijzondere musicus die meer is dan een vertolker van songs. Met veel effectapparatuur en loopapparaat maakt hij de meest fraaie muziek.
Hij kan improviseren en scatten als een trompettist of saxofonist. We luisterden heel veel muziek, Konden letterlijk hele chorussen van Dexter Gordon, Miles Davis en nog veel meer platen die me nu even niet te binnen schieten meezingen.
Een bijzondere vriendschap is een feit.
JD verliet Nederland weer, en nu, ruim 20 jaar later, kruisden onze paden elkaar weer.
JD toert over de hele wereld en is meerdere malen per jaar als docent in Groningen te vinden aan het prins Claus conservatorium.
Na een spontane avond sessie ontstond het idee om een album te gaan maken met standards van “the American songbook”.
Samen met mijn trio bestaande uit: Michiel Buursen:piano & rhodes; Jasper Somsen :bas;
Wim Kegel: drums
Waar we 2014 het album “Awakenications” mee uitbrachten zijn we anderhalve dag de Qubic Studios ingedoken om dit vast te leggen.
“Speak low” is een groovy arrangement met een tag aan het einde van het eerste thema.
JD heeft ooit een prachtige tekst op “Dolphin Dance” van Herbie Hancock gemaakt. Op dit album heeft het zijn première. Het is een heel avontuurlijk open stuk geworden vol diepgang en fraai samenspel.
Tijdens JD’s eerste verblijf in Nederland introduceerde ik hem de standard “My Ideal“. Deze song hebben we veel samen gespeeld. En JD heeft deze al eerder opgenomen. Voor dit album heb ik een zeer ingetogen arrangement geschreven met harmonische fraaie wendingen die het stuk een totaal ander perspectief geven.
“What a difference a day makes” start met JD en Jasper Somsen samen. Na het rubato begin en pianosolo laat JD zijn kunsten als improvisator horen.
Een compositie van mijzelf “Anemones blush” is de uitzondering op dit album als het om standards gaat.
JD kwam op het idee om een prachtige tekst van de fameuze dichter Roemi te gebruiken voor deze suite bestaande uit 3 delen.
“But not for me” een Gerschwin standard en het arrangement lag al jaren op de plank om op dit album gebruikt te worden.
Lees hier meer over de drieluik van Qubic Music, en arrangementen.
Soms komt alles samen op het juiste moment. De puzzelstukjes vallen op hun plaats, alles lijkt logisch, het een leidt tot het ander en er ontstaat iets bijzonders. Michiel Buursen plays Jobim.Over deze cd Aan de ene kant was er het idee om een project te doen rond...
Jazz festival Amsterdam 1990Het was de zomer van 1990. Het eerste jaar van het conservatorium zat erop en de propedeuse was binnen. Het jazzfestival in Amsterdam stond voor de deur. Ik had me opgegeven om als vrijwilliger aan het festival mee te helpen.Verlekkerd...
Hier sta ik stil bij mijn composities tot aan mijn eindexamen van het conservatorium en mijn trio. Alias Monk tot Drils & Skills. De dag van mijn toelatingsexamen in Hilversum in mei 1989, 16 was ik, speelde toen een eigenhandig bluesje. Alias Monk. Samen met Johan Plomp en Arthur vd Enk bereidde ik bereidde ik me op het toelating voor. Erik Robaard (te horen op de cd Dualogy en het album dat ik voor Marantz maakte)verving Johan die wegens een blessure verstek moest laten gaan. Tijdens mijn conservatoriumtijd schreef ik veel meer.
Vooral in 1992 begon een ware periode van compositorische explosie waar ik dagelijks mijn hersenspinsels aan mijn atari 1040 ST toevertrouwde middels mijn Korg M1 aangevuld met mijn rhodes. Lees in dit blog meer. De meeste van deze stukken waren meer met synthesizers bedoelt, (En zullen in toekomstige projecten gebruikt worden) Maar er zaten ook stukken bij die een meer jazz inslag hadden. What a wha wha wouldn’t do stamt uit dat jaar, Een sferische 3/4. Ahmad’s gift die in mijn vorige blog uitgebreid belicht is stamt ook uit 1992. Drills & Skills is een stuk wat ik in 1993/1994 schreef. Een winter die veel op de afgelopen winter leek. Dat blijkt uit de eerdere titel die het stuk met zich meedroeg:Snowtime. Het was immers de enige dag sneeuw in dat jaar. De titel heb ik voor dit project omgedoopt vanwege De noeste arbeid die in de muziekpassie is gaan zitten. De eerste uitvoering was op mijn eindexamen in juni 1994. Net als de compositie Loat moar Kuuln ,die vind je op het album “Centre of the Innerself“
Tijdens de eerste repetitie met mijn huidige trio met Jasper en Wim waren dit de eerste stukken die we aan ons ensemblespel toevertrouwden. Zij zijn 2 unieke persoonlijkheden waardoor ensemblespel centraal staat in deze groep. Waar ruimte is om samen te spelen. De ene keer die hij de voortrekkersrol de andere keer de ander. En de puurheid van ieder persoon en de afstemming op elkaar bepaalt de energie. Het materiaal bepaalt de energie. Het materiaal biedt opties. De ene keer voelt het die kant op de andere keer maak je een andere keuze. En elke keuze zorgt voor verandering van muzikale energie Omdat we er alledrie voor open staan. Met Jasper heb ik dat ruime tijd wekelijks gedaan. Elkaar elke keer met dezelfde carcassen andere invullingen te geven. Iedere keer een andere kleur Een andere sfeer Een andere interpretatie. Dat houdt de muziek fris. En dat zorgt ervoor dat je het eindeloos kan blijven doen. Met Wim heb ik ook meerdere malen in duoverband gespeeld. Dit waren zulke bijzondere momenten van muzikale uitdagingen. Wim en Jasper hebben mij ook aangezet met mijn composities samen te gaan stoeien. Om die reden werkt het voor ons ook. Het gaat niet om het ego. Het ego zorgt voor een compleet andere energie. Dat dwingt andere reacties af Roept andere reacties op Dan krijg je een andere energie? Wij zijn al jaren bezig op muziek en elkaar af te stemmen. Dat gaat heel organisch Dat gebeurd ook buiten het musiceren om. Het delen van ervaringen , Delen van de drills en skills. De herkenning bij elkaar van die manier van toegewijd met je instrument bezig zijn.
Voor mij staat deze groep voor de volgende kernwaarden:
Lees hier meer verhalen van mijn audiobiografie.
Soms komt alles samen op het juiste moment. De puzzelstukjes vallen op hun plaats, alles lijkt logisch, het een leidt tot het ander en er ontstaat iets bijzonders. Michiel Buursen plays Jobim.Over deze cd Aan de ene kant was er het idee om een project te doen rond...
Jazz festival Amsterdam 1990Het was de zomer van 1990. Het eerste jaar van het conservatorium zat erop en de propedeuse was binnen. Het jazzfestival in Amsterdam stond voor de deur. Ik had me opgegeven om als vrijwilliger aan het festival mee te helpen.Verlekkerd...
Het was de zomer van 1990. Het eerste jaar van het conservatorium zat erop en de propedeuse was binnen. Het jazzfestival in Amsterdam stond voor de deur. Ik had me opgegeven om als vrijwilliger aan het festival mee te helpen.Verlekkerd keek ik naar t programma. Michael Brecker, Toots Thielemans, Nina Simone, Joe Zawinul, Djavan, Tony Williams en Cedar Walton. Dat was nog maar een kleine greep uit het geweldige programma van het festijn, wat als tegenhanger van het North Sea voor de eerste keer op diverse toplocaties door de stad zou worden gehouden. Mijn eerste taak zou zijn me te ontfermen over het trio van pianist Ahmad Jamal, met James Cammack op bas en Dave Bowler op drums. Zij zouden eerst in een grote tent op de dam spelen en een paar dagen na mijn 18e verjaardag in het concertgebouw. Het werd een zeer bijzondere tijd, en niet alleen omdat ik in die periode voor de wet volwassen werd.
Aangezien het trio een aantal dagen in Amsterdam bleef en ik hun aanspreekpunt was namens het festival, had ik alle tijd om tijd door te brengen met de heren. Vooral met drummer Dave Bowler trok ik veel op. Op een goed moment bracht hij me in aanraking met een wel heel bijzondere manier van opwarming van de spieren van je vingers, hij had Chinese meridiaan kogels. Deze van prachtige gravures voorziene objecten liet hij in een cirkel langs alle vingers gaan zonder dat ze elkaar raakten. Een andere vorm was dat ze elkaar wel raakten maar dan tijdens de beweging constant, zonder dat ze los van elkaar kwamen en dat in beide handen met de klok mee en tegen de klok in. Vol overgave stortte ik me op deze bijna jonglerend aandoende manier van warming up. Tevens zorgt deze bewegingen ervoor dat het meerdere acupunctuurpunten in je handen stimuleert.
De dag brak aan dat Ahmad en zijn musici op de dam zouden gaan spelen. Ik mocht alles omtrent de soundcheck regelen, inclusief taxirit en communicatie met de festival locatie en Ahmad. Aangekomen op de dam was er eerst een bijzondere ontmoeting met Joe Zawinul. Deze laatste grootheid begroette Ahmad met zeer veel respect. Joe was een enorme fan van het best bewaarde geheim van de jazzgeschiedenis. Joe was als lid van de Miles Davis band uiteraard door Miles met Jamal’s muziek in aanraking gebracht. De tijd verstreek, geluid werd geregeld en ik verrichtte nog allerlei hand en span diensten om alles voor de musici zo smooth mogelijk te laten verlopen zonder dat ze het door hadden. Dat viel niet altijd mee aangezien veel niet goed geregeld was en daardoor mijn improvisatietalenten handig van pas kwamen.
De avond begon. Ahmad betrad het podium van de inmiddels van enthousiaste menigte volgelopen tent. Hij begon te spelen. Wow……Het leek of ik me in een droom bevond. Die aardige man waar ik toch inmiddels aardig wat tijd mee had doorgebracht betoverde me met zijn muziek en zijn manier van communiceren. Hij dirigeerde zijn 2 metgezellen als een heus orkest, wat ongekend is in de jazz. Hijzelf noemt het dan ook liever African American Classical Music. Wat een bijzondere muziek. Ik had van onze bevlogen wandelende muziek encyclopedie Jan-Laurens Hartong wel de nodige info gehad over hoe baanbrekend en invloedrijk Ahmad was op Miles Davis en daarmee ook op de gehele geschiedenis van de jazz vanaf eind jaren 50, maar wat ik hier hoorde had ik nog nooit eerder ervaren. Ik stond aan de zijkant van het podium (zeker niet de mooiste plek) maar het voelde alsof ik er bovenop zat. De betovering was in de stampvolle tent en ver daarbuiten te voelen.
Het tweede concert vond plaats in het concertgebouw in Amsterdam. In de tussentijd hadden we een paar dagen met fantastische muziek maar voor mij stond het meest memorabele moment nog te wachten. Vlak na mijn verjaardag deed het muzikale ensemble de grote zaal van de muziektempel in Amsterdam aan. Ik was volop bezig met alle voorbereidingen en het regelen van allerlei randverschijnselen die het festival niet helemaal correct had geregeld voor de mannen. De vliegtickets naar Rome waren niet allemaal op dezelfde datum geboekt, mobieltjes waren begin jaren 90 geen gemeengoed en het kostte veel tijd om van alles en nog wat in goede banen te leiden. Gelukkig kon ik tijdens mijn geregel nog wat klanken van de soundcheck opsnuiven. Vlak voordat Ahmad die avond het podium van de inmiddels uitpuilende zaal betrad gaf hij me 2 van zijn kogels met daarin belletjes in mijn handen. Of ik deze tijdens het concert goed kon bewaken. Ik hield ze goed bij me en bekeek de relikwie met aandacht. Ik zag de prachtige gravures van Chinese draken en ik durfde uit angst ze op de grond te laten vallen niet in mijn handen te laten draaien zoals Dave me eerder had geleerd. Wederom maakte ik een fantastisch concert mee. De grote Steinway werd door Jamal vakkundig onder handen genomen en hij liet horen dat hij niet voor niets door de Rolls Royce onder de piano’s was verkoren om een deal met de fabrikant te hebben. Hij was exclusief Steinway artiest waardoor hij contractueel altijd op zo’n prachtinstrument speelt. Later vertelde hij me dat hij er thuis ook 2 heeft staan. Nadat de klanken in de magische zaal waren verstomd en de mensen weer huiswaarts waren gekeerd kwam de maestro bij me. Of ik goed op zijn waardevolle bezit had gepast. Ik keek naar mijn handen en de metalen met rijke boventonen gevulde kogels waren inmiddels warm geworden van het constant vasthouden. Ik gaf hem zijn kogels terug. Hij pakte er maar één aan en de ander liet hij in mijn hand. Hij hield zijn hand met de ene helft van het duo omhoog en zei:
“This one is mine, I want you to keep the other one, take good care of it, so we will always be conected!”
Een van de tracks op mijn cd “Awakenications“draagt de titel “Ahmad’s gift“. 17 augustus 2014 overhandigde ik Ahmad Jamal mijn cd in Middelheim. Hoe, wat en waarom ik dit nummer in 1992 componeerde….
Lees hier meer over composities.
Soms komt alles samen op het juiste moment. De puzzelstukjes vallen op hun plaats, alles lijkt logisch, het een leidt tot het ander en er ontstaat iets bijzonders. Michiel Buursen plays Jobim.Over deze cd Aan de ene kant was er het idee om een project te doen rond...
Jazz festival Amsterdam 1990Het was de zomer van 1990. Het eerste jaar van het conservatorium zat erop en de propedeuse was binnen. Het jazzfestival in Amsterdam stond voor de deur. Ik had me opgegeven om als vrijwilliger aan het festival mee te helpen.Verlekkerd...
Hier sta ik stil bij mijn composities tot aan mijn eindexamen van het conservatorium en mijn trio. Alias Monk tot Drils & Skills. De dag van mijn toelatingsexamen in Hilversum in mei 1989, 16 was ik, speelde toen een eigenhandig bluesje. Alias Monk. Samen met...
Man in pak. Begin jaren 90 leerde ik JD Walter kennen. De eerste keer dat ik hem zag was in het oergezellige maar oude vervallen barak van het Hilversums conservatorium op de Groest. Ik zat koffie te drinken en zag een jongeman keurig netjes in pak met aktetas...
Qubic Music. Een samenwerking tussen geluidstechnicus Jasper Bom en musicus Michiel Buursen. Wat begon als een experiment, mondde uit in een 3 luik. Samen met 10 musici hebben wij dit in 3 unieke albums weten te vangen.“Centre of the innerself” Dit album bestaat...
Als puber raakte ik verslingerd aan de jazz, naast klassieke muziek, die mij tot mijn tienerjaren de liefde voor de muziek heeft gebracht. 1 van de momenten die me altijd bij zal blijven, is een repetitie bij Torsten, de bassist van 1 van mijn jazz ensembles. Hij...